اردیبهشت‌ماه امسال بود که خبری عجیب و غریب مبنی بر اینکه الگو و ذائقه مصرف مواد مخدر در ایران از الگوی غالب مواد صنعتی به تریاک و مخدر سنتی تغییر جایگاه داده، انتشار می‌یابد. حال در روزهای جاری شنیدیم که سهمیه‌بندی و توزیع تریاک برای معتادان به روال سال‌های پیشین از انقلاب اسلامی اجرا خواهد شد. طرح مساله به قدری عجیب و شتابزده به نظر می‌رسد که نه‌تنها از هم‌اکنون انتقادات زیادی را به همراه داشته بلکه در نوع خود دلنگرانی عمیقی را ایجاد می‌کند که واقعا در پس فکر و سپس اقدام به ایجاد این طرح چه نیت

هشدار پشت هشدار. اخطارها یکی پس از دیگری، نگرانی‌ها پشت سر هم اما هیچ‌کس‌گویی بنای آن را ندارد تا راهکاری جدی بیندیشد. هنوز هم با آب شهری خودروهای شخصی در خانه‌ها و معابر شسته می‌شوند. هنوز هم کسانی هستند که فارغ از مهم‌ترین مسایل روز جلوی در منازل را با فشار آب شهری تمیز می‌کنند. هنوز هم انسان‌های بی‌ربط با انسانیت، بی‌دلیل آب را با فشار زیاد برای پر کردن استخرهای خانگی یا مصارف بدون بازگشت و برنامه‎ریزی‌شده هدر می‌دهند. در یک کلام، بحران کمبود آب جدی است اما در واقع و در کمال تاسف هنوز هیچ‌ک

نکته اول: چهره مردی جوان که بر سینه دخترش مسلط نشسته و با داس گلویش را می‌برد، خونی که به این سو و آن سو و بر چهره پدر می‌نشیند. دست و پا زدن جسمی نیمه‌جان از انسانی که تاب و توان تکان خوردن هم ندارد و مدام با حالت دست‌هایش التماس مرد را می‌کند تا اوئ را از این کار منصرف کند. دست آخر کشته شدن دختری 14ساله توسط پدری 37 یا38 ساله اگر متوحش‌ترین تصویر غالب قرن ما ایرانیان نباشد که نیست، یکی از بزرگترین و وحشتناکترین مناسبات جامعه ایرانی را در دهه‌های اخیر به خود اختصاص داده است. #جامعه‌ای که هرروز

درد امانم را بریده روح و روان آدمی هم دیگر خودش نیست. این را هرغروب در گوش سرزمین‌های رو به افول خورشید در گوش آدمیان زمزمه می‌کند. هرکسی که انگار هست و اما وقتی لحظه‌ای در خودش درنگ می‌کند تازه می‌فهمد خودش نیست. موقعیت‌ها اجتماعی و سیاسی هم اینگونه شده‌اند. کثافت و متعفن و بدون هیچ درایت و عقبه‌ای از بودن و خوب بودن. زمزمه‌های به قهقرا رفتن دیگر نمی‌آید که این صدای بلند خودِ قهقرا است که می‌شنویم. پسخن از پایان کار حقیقت و روبه زوال رفتن اندیشه است. سخن از مرگ هنر و فرهنگ و درایت اجتماعی و

...... که طلا به چه فضاحتی از در هر مستراح و بیلبورد تبلیغاتی سطح شهرهایمان یا آویزان شده و یا نصب شده است. البته آگهی‌هایش را عرض می‌کنم. در یک اقدام بسیار خلاق و درک بصری و اقتصادی به ناگاه قشر عظیمی از مردمان‌مان ما سفارشار طلاهای بی‌اجرت و کم اجرت شده‌اند و تا اقدام به سفارش و عرضه و یا کسب بها حال حاضر هراُنس طلای جهانی نکنند ولکن ماجرا نیستند. روزگار غریبی‌ست نازنین. این‌بار طلا را از تیرک راهبند هم آویزان کرده‌اند. به طرز بسیار غریبی نیز در همین مدل آگهای‌هایی هم که خدمتتان عرض کردم آنچ

یادداشت‌های هوش مصنوعی و بناچاری اخلاقی بشر (قسمت اول)سلام هوش مصنوعی! سلام چت.جی.پی.تی! سلام جی.مِ. نای ! سلام آن یکی هوش مصنوعی! سلام این یکی هوش مصنوعی! سلام بازوی قدرتمند نرم افزار بله! ای هوشمصنوعی مملکتی.ممنونم کارم را انجام دادی! من عاشق شدم میکسترال! به من بگو چه کار کنم! منکار خاتمه نامه‌ام را چه طور جلو ببرم؟ می توانی این این کتاب را برایم ترجمه کنی!؟این اصطلاحات بی‌شک اصطلاحات غیر آشنایی نیستند. از زمانی که هوش مصنوعی واردزندگی روزمره انسان‌های مدرن شده است (منظور از انسان‌های مدرن د